ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΙΙΙ

Πληροφορίες Μαθήματος
ΤίτλοςΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΙΙΙ / HISTORY OF THE THEATRE III
ΚωδικόςΣΤ0103
ΣχολήΚαλών Τεχνών
ΤμήμαΘεάτρου
Κύκλος / Επίπεδο1ος / Προπτυχιακό
Περίοδος ΔιδασκαλίαςΧειμερινή
Υπεύθυνος/ηΚωνσταντίνα Ριτσάτου
ΚοινόΝαι
ΚατάστασηΕνεργό
Course ID120000533

Πρόγραμμα Σπουδών: ΠΠΣ Τμήματος Θεάτρου (2019-σήμερα)

Εγγεγραμμένοι φοιτητές: 0
ΚατεύθυνσηΤύπος ΠαρακολούθησηςΕξάμηνοΈτοςECTS
ΚΟΡΜΟΣΥποχρεωτικό325

Πρόγραμμα Σπουδών: ΠΠΣ Τμήματος Θεάτρου (2015-2018)

Εγγεγραμμένοι φοιτητές: 61
ΚατεύθυνσηΤύπος ΠαρακολούθησηςΕξάμηνοΈτοςECTS
ΚΟΡΜΟΣΥποχρεωτικό324,5

Πληροφορίες Τάξης
ΤίτλοςΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΙΙΙ
Ακαδημαϊκό Έτος2016 – 2017
Περίοδος ΤάξηςΧειμερινή
Διδάσκοντες μέλη ΔΕΠ
Ώρες Εβδομαδιαία3
Class ID
600061493
Τύπος Μαθήματος
  • Υποβάθρου
Κατηγορία Μαθήματος
Γενικού Υποβάθρου
Τρόπος Παράδοσης
  • Πρόσωπο με πρόσωπο
Ηλεκτρονική Διάθεση Μαθήματος
Γλώσσα Διδασκαλίας
  • Ελληνικά (Διδασκαλία, Εξέταση)
Προαπαιτήσεις
Γενικές Προαπαιτήσεις
Το μάθημα δεν έχει προαπαιτούμενα.
Μαθησιακά Αποτελέσματα
Να αντιληφθούν το διάγραμμα των βασικότερων σταθμών στην εξέλιξη της Ιστορίας του Θεάτρου του 19ου αιώνα ενταγμένης μέσα στο ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο. Να έρθουν σε επαφή με επιλεγμένους συγγραφείς και θεατρικά έργα, καθώς και να προβληματιστούν σε ζητήματα μορφής και περιεχομένου αυτών των δραμάτων. Να αναζητήσουν τις αιτίες των αλλαγών και να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα στην τέχνη του θεάτρου μέσα από τα αισθητικά ρεύματα της ίδιας περιόδου. Να αποτιμήσουν τις αλλαγές στον κοινωνικό και καλλιτεχνικό ιστό με φίλτρο την ιστορία του θεάτρου.
Γενικές Ικανότητες
  • Εφαρμογή της γνώσης στην πράξη
  • Αναζήτηση, ανάλυση και σύνθεση δεδομένων και πληροφοριών, με τη χρήση και των απαραίτητων τεχνολογιών
  • Προσαρμογή σε νέες καταστάσεις
  • Λήψη αποφάσεων
  • Αυτόνομη εργασία
  • Εργασία σε διεπιστημονικό περιβάλλον
  • Παραγωγή νέων ερευνητικών ιδεών
  • Σεβασμός στη διαφορετικότητα και στην πολυπολιτισμικότητα
  • Επίδειξη κοινωνικής, επαγγελματικής και ηθικής υπευθυνότητας και ευαισθησίας σε θέματα φύλου
  • Άσκηση κριτικής και αυτοκριτικής
  • Προαγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης
Περιεχόμενο Μαθήματος
Συνέχεια του μαθήματος «Ιστορία του παγκοσμίου θεάτρου ΙΙ». Οι εξελίξεις στο χώρο του παγκοσμίου θεάτρου κατά το 19ο αιώνα (Ρομαντισμός, «καλοφτιαγμένο έργο», «έργο με θέση», Ρεαλισμός, Νατουραλισμός, έλευση του σκηνοθέτη). Εξέταση αντιπροσωπευτικών δραματικών κειμένων από τον Γκαίτε μέχρι τον τσέχωφ. Διάγραμμα μαθημάτων 1. Εισαγωγικά – Μεθοδολογικά – Βιβλιογραφικά ζητήματα Γιατί Ιστορία; «Πηγές του εαυτού» και ανάδυση της νεωτερικής ταυτότητας. Ο «μακρύς 19ος αιώνας»: από τη Γαλλική επανάσταση (1789) μέχρι την κήρυξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου (1914). Η σημασία των όρων και τα χρονολογικά όρια: Νεοκλασικισμός, Διαφωτισμός, Ρομαντισμός, Ρεαλισμός (και Νατουραλισμός). Η αναγκαιότητα της κατάτμησης του ιστορικού χρόνου και η συμβατική κατηγοριοποίηση. Η διαφορά ανάμεσα στις τάσεις - προδρομικές μορφές και τα οργανωμένα κινήματα - ρεύματα. Θεατρικές και δραματουργικές εξελίξεις. Ο μεταβατικός χαρακτήρας των τελευταίων δεκαετιών του 18ου αιώνα. Οι δραματουργοί που γεφυρώνουν με το έργο τους, διαφορετικά καλλιτεχνικά ρεύματα: Γκαίτε – Σίλλερ, Ίψεν – Στρίντμπεργκ. Σχολιασμός του διαγράμματος μαθημάτων. Ζητήματα μελέτης και αξιολόγησης του μαθήματος. 2. Από τον Διαφωτισμό στον Ρομαντισμό: το κίνημα «Θύελλα και Ορμή» Βιαστική επισκόπηση της ιστορίας του παγκοσμίου θεάτρου από το Μεσαίωνα μέχρι τον 18ο αι.: Μεσαιωνικό Θέατρο, Αναγέννηση, Θέατρο του Μπαρόκ -Νεοκλασικισμός, Αιώνας των Φώτων. Ο Διαφωτισμός στο ευρωπαϊκό θέατρο: η αναζήτηση νέων δραματικών ειδών, ο ηθοποιός υποσκελίζει τον συγγραφέα. Το θέατρο στη Γερμανία τον 18ο αι. Λέσσινγκ (1729-1781), Αμβουργιανή Δραματουργία (1767-1769). Η συμβολή του ηθοποιού Φρειδερίκου Σρέντερ (1744-1816). Ο μεταβατικός χαρακτήρας του κινήματος «Θύελα και Ορμή». Φρειδερίκος Σίλλερ (1759-1805), Έρωτας και Ραδιουργία (1784). 3. Ο Ρομαντισμός στη Γερμανία Ρομαντισμός: φυσική συνέχεια και εξέλιξη βασικών τάσεων του Διαφωτισμού ή εκτροπή από αυτόν; Ο όρος στο περιοδικό Αθήναιον το 1798 στο Βερολίνο. Τα χαρακτηριστικά του κινήματος. Τα σαιξπηρικά έργα πρότυπα των ρομαντικών. Η διάσταση ανάμεσα στον οιστρηλατημένο ποιητή και το κοινό: ρήξη λογοτεχνίας και σκηνής. Το θεατρικό σχίσμα: θέατρο «υψηλών» καλλιτεχνικών προσανατολισμών και θέατρο «ευτελών» εμπορικών στόχων. Γιόχαν Βόλφγκαγκ Γκαίτε (1749-1832). Ο κλασικισμός της Βαϊμάρης. Η συνεργασία Γκαίτε – Σίλλερ. Το έργο ζωής του Γκαίτε, Φάουστ ( Α΄ μέρος 1808 και Β΄ μέρος 1831). 4. Η διάδοση του Ρομαντισμού στην Αγγλία [Γερμανία – συνέχεια: Χάινρχ φον Κλάιστ (1777-1811), Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ (1811). Γκέοργκ Μπύχνερ (1813-1837), Βόυτσεκ (1836).] Οι κοινωνικές και θεατρικές συνθήκες στην Αγγλία από το 1800 μέχρι το 1843. Η συμβολή του Άγγλου ρομαντικού ποιητή Σάμιουελ Τέυλορ Κόλεριτζ (1772-1834) στη διάδοση του Ρομαντισμού. Οι δραματουργικοί πειραματισμοί άλλων Άγγλων ρομαντικών ποιητών: Λόρδος Μπάυρον (1788-1824), Σαρδανάπαλος (1821), Μάνφρεντ, Κάιν. Πέρσυ Μπυς Σέλλευ (1792-1822), Οι Τσέντσι (1820), Προμηθεύς λυόμενος. Οι κατακτήσεις στο χώρο της υποκριτικής (ο ηθοποιός Έντμουντ Κην) και της σκηνογραφίας. 5. Ο Ρομαντισμός στη Ρωσία και το θέατρο στην Αμερική ΑΜΕΡΙΚΗ Οι πρώτες θεατρικές παραστάσεις στην Αμερική (τέλη 18ου αιώνα). Η ανάπτυξη της θεατρικής ψυχαγωγίας σε κερδοφόρα επιχείρηση. Η εδαφική επέκταση της Αμερικής. Θέατρα ποταμόπλοια. Οι αμερικανικές περιοδείες των αστέρων της αγγλικής σκηνής και η ανάπτυξη του εγχώριου βεντετισμού. Αμερικάνικου τύπου χαρακτήρες σε μελοδράματα και κωμωδίες. ΡΩΣΙΑ Οι απαρχές τον 18ο αιώνα. Οι θίασοι δουλοπάροικων. Η εκστρατεία του Ναπολέοντα το 1812. Ο Ρομαντισμός στη Ρωσία. Η συμβολή των Ρώσων ρομαντικών ποιητών: Αλέξανδρος Πούσκιν και Μιχαήλ Λερμοντόφ. Ο κρατικός έλεγχος στα θέατρα. Αλέξανδρος Γκριμπογιέντοφ (1795-1829), Συμφορά από το πολύ μυαλό (1822-1825). Νικολάι Γκόγκολ (1809-1852), Ο Επιθεωρητής (1836). 6. Ο Ρομαντισμός στη Γαλλία Η Γαλλική επανάσταση ως ιστορική τομή. Ναπολέων Βοναπάρτης – ένας ρομαντικός ‘ήρωας’. Γαλλικός εθνικισμός και Νεοκλασικισμός. Οι αντιστάσεις της Κομεντί Φρανσαίζ. Θεωρητικοί προβληματισμοί. Βίκτορ Ουγκό (1802-1885): πρόλογος στον Κρόμβελ, το μανιφέστο του Ρομαντισμού στη Γαλλία και Ερνάνης (1830). Οι θεατρικές συνθήκες στη Γαλλία. Αλφρέ ντε Μυσσέ (1810-1857), Δεν παίζουν με τον έρωτα και Λορεντάτσιο. 7. Το Μελόδραμα Η θεατρική δραστηριότητα του Κοτσεμπού (1761-1819) στη Γερμανία και του Πιξερεκούρ (1773-1844) στη Γαλλία. Τα χαρακτηριστικά του μελοδράματος. Αλέξανδρος Δουμάς (πατέρας) (1802-1870), Κην ή Αταξία και μεγαλοφυΐα (1836), Αδόλφος Ντενερύ (1811-1899), Αι δύο ορφαναί (1874). Μελόδραμα και βεντετισμός. 8. Ο πρωτοβάθμιος συμβατικός Ρεαλισμός: το «Καλοφτιαγμένο έργο» και το «Έργο με θέση» Ο πρωτοβάθμιος συμβατικός Ρεαλισμός: αντίδραση στη φαντασιοκοπία και συγκινησιοκρατία του Ρομαντισμού. Η σημασία των τεχνολογικών, επιστημονικών, βιομηχανικών εξελίξεων στη διαμόρφωση ενός νέου κοινού. Το «Καλοφτιαγμένο έργο»: Ευγένιος Σκρίμπ (1791-1861), Γάμος για λεφτά (1827), Ένα ποτήρι νερό (1840), Ευγένιος Σκρίμπ – Έρνεστ Λεγκουβέ, Μονομαχία γυναικών (1851). Οι διάδοχοι: Βικτοριανός Σαρντού (1831-1908), Ευγένιος Λαμπίς (1815-1888), Ένα καπέλο από ψάθα Ιταλίας (1851), Ζώρζ Φεντώ (1862-1921), Ψύλλοι στ’ αυτιά, Ράφτης κυριών. Αστική κωμωδία καταστάσεων – Βουλεβάρτο. Τα «Έργα με θέση»: Αλέξανδρος Δουμάς γιος (1824-1895), Η κυρία με τας καμελίας (1852) και Αιμίλιος Ωζιέ (1820-1889), Ο γάμος της Ολυμπίας (1855). Εικονογραφικός Ρεαλισμός. Προβλήματα στην καθιέρωση του Ρεαλισμού: θεατρικές συνθήκες και βεντετισμός στο δεύτερο μισό του 19ου αι. Η Αδελαϊδα Ριστόρι στην Ιταλία, ο Χένρυ Ίρβινγκ στην Αγγλία, ο Κοκλέν, ο Μουνέ-Σουλλύ και η Σάρα Μπερνάρ στη Γαλλία. 9. Η εμφάνιση του ψυχογραφικού Ρεαλισμού και ο Νατουραλισμός Η απουσία ισχυρής θεατρικής παράδοσης στη Ρωσία και η ανάπτυξη του πρώιμου Ρωσικού Ρεαλισμού. Ιβάν Τουργκιένιεφ (1818-1883), Ένας μήνας στην εξοχή (1850). Αλέξανδρος Οστρόφσκι (1823-1886), Η μπόρα (1859), Δάσος (1871). Η ωριμότητα του Ρεαλισμού: θεωρητικές αρχές. Η σημασία, του Κομμουνιστικού μανιφέστου (1848) του Κάρολου Μάρξ, της θεωρίας της καταγωγής των ειδών του Δαρβίνου (1859), των επαναστατικών τεχνολογικών εφαρμογών, όπως εκείνης του ηλεκτρισμού, και της ανάπτυξης του ρεαλιστικού μυθιστορήματος. Οι θεωρητικές βάσεις του Νατουραλισμού στον πρόλογο του Εμίλ Ζολά (1840-1902), στη θεατρική διασκευή του ρεαλιστικού μυθιστορήματος, Τερέζα Ρακέν (1873). Ζητήματα αντισυμβατικής υποκριτικής, σκηνογραφίας και θεατρικού κοστουμιού στο δοκίμιο του Ζολά, Ο Νατουραλισμός στο θέατρο (1881). 10. Η ανάδυση της σκηνοθεσίας Η προδρομική φυσιογνωμία του Γεωργίου Β΄, Δούκα του Σαξ-Μάινεγκεν (1826-1914) -πρώτου ευρωπαίου σκηνοθέτη- και η δραστηριότητα του θιάσου του. Ο Νατουραλισμός και η αναμόρφωση της σκηνικής τέχνης στην ευρωπαϊκή σκηνή: ο Αντρέ Αντουάν και το Ελεύθερο Θέατρο του Παρισιού (1887-1894). Άλλα ανεξάρτητα θέατρα στην Ευρώπη: Φράιε Μπύνε στο Βερολίνο και Ιντιπέντεντ Θήατερ στο Λονδίνο. Οι σκηνοθετικές προσεγγίσεις και ο σεβασμός στο αυθεντικό κείμενο του συγγραφέα. Η παράσταση ως «φέτα ζωής». Γκέρχαρτ Χάουπτμαν (1862-1946), Οι υφαντές (1892). Μάξιμ Γκόρκι (1868-1936), Στο βυθό (1902). Ο Κ. Στανισλάβσκι (1863-1938) και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας (1898). Οι νέες τάσεις στην υποκριτική. 11. Ερρίκος Ίψεν (1828-1906) Στοιχεία εργοβιογραφίας του Ίψεν. Ανάμεσα στον Ρομαντισμό και τον Ρεαλισμό. Ο εξορκισμός του Ρομαντισμού με ρομαντικά όπλα στο έμμετρο δράμα, Πέερ Γκυντ (1867). Η εγκατάλειψη του έμμετρου λόγου, για τον πεζό και του ιστορικού ή φανταστικού σκηνικού για το σύγχρονο αστικό, στη δεκαετία του 1870. Η διασταύρωση του πρώιμου Ρεαλισμού με μια νέα θεματική και τυπολογία. Νατουραλιστικές διερευνήσεις σε θέματα ταμπού της εποχής: Το Κουκλόσπιτο (1879), Οι βρυκόλακες (1881). Από τον κοινωνικό στον ψυχολογικό προβληματισμό: Έντα Γκάμπλερ (1890). Η εισαγωγή συμβόλων στα ρεαλιστικά κατά τα άλλα έργα του Ίψεν και η δημιουργία ποιητικής ατμόσφαιρας: Αγριόπαπια (1884), Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί (1899). 12. Αύγουστος Στρίντμπεργκ (1849-1912) Στοιχεία εργοβιογραφίας του Στρίντμπεργκ. Ομοιότητες και διαφορές των δύο Σκανδιναβών συγγραφέων. Η επίδραση του Ζολά και η νατουραλιστική περίοδος του Στρίντμπεργκ (1886-1892): Ο πατέρας (1887), Δεσποινίς Τζούλια (1888), Οι Δανειστές (1888). Η έμφαση στην τεχνική της παράστασης: ο πρόλογος στη Δεσπονίδα Τζούλια, το δεύτερο μανιφέστο του Νατουραλισμού. Η ρήξη με το Ρεαλισμό και τα αντιρρεαλιστικά έργα της ωριμότητας: Ονειρόδραμα (1902), Σονάτα των φαντασμάτων (1907). 13. Άντον Τσέχωφ (1860-1904) Στοιχεία εργοβιογραφίας του Τσέχωφ. Μέσα στην παράδοση του Ρωσικού Ρεαλισμού. Το αστικό θέατρο της καθημερινότητας στη θριαμβευτική του τελείωση. Το καλλιτεχνικό είδωλο του τυχαίου και του απροσδιόριστου ως χαρακτηριστικά της ανθρώπινης εμπειρίας. Ο ψυχογραφικός ρεαλισμός στο Γλάρο (1896), και στον Θείο Βάνια (1899). Ο Τσέχωφ και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Τα έργα της ωριμότητας: Οι τρεις αδελφές (1901), Ο βυσσινόκηπος (1904). Η διερεύνηση της ρεαλιστικής υποκριτικής.
Τύποι Εκπαιδευτικού Υλικού
  • Σημειώσεις
  • Διαφάνειες
  • Βιντεοδιαλέξεις
  • Πολυμεσικό υλικό
  • Βιβλίο
Χρήση Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών
Χρήση Τ.Π.Ε.
  • Χρήση Τ.Π.Ε. στη Διδασκαλία
  • Χρήση Τ.Π.Ε. στην Επικοινωνία με τους φοιτητές
Οργάνωση Μαθήματος
ΔραστηριότητεςΦόρτος ΕργασίαςECTSΑτομικάΟμαδικάErasmus
Διαλέξεις391,6
Μελέτη και ανάλυση βιβλίων και άρθρων55.52,2
Εξετάσεις271,1
Σύνολο121.54,9
Αξιολόγηση Φοιτητών
Περιγραφή
Σύντομες προαιρετικές εργασίες πάνω στα θεατρικά έργα που εξετάζονται, οι οποίες παρουσιάζονται στην τάξη, ως κίνητρο βιβλιογραφικής αναζήτησης, συμμετοχής στη διαδικασία του μαθήματος βιωματικού χαρακτήρα, και ανάπτυξης ομαδικού διαλόγου. Γραπτή εξέταση η οποία περιλαμβάνει υποχρεωτικές και επιλεγόμενες ερωτήσεις, με σταθμισμένες μονάδες βαθμολόγησης για την καθεμιά. Λαμβάνεται υπόψη η επάρκεια της επαφής με την προτεινόμενη βιβλιογραφία και η αφομοίωση του υλικού ως προς τους στόχους που έχουν αναφερθεί παραπάνω.
Μέθοδοι Αξιολόγησης Φοιτητών
  • Γραπτή Εξέταση με Ερωτήσεις Σύντομης Απάντησης (Συμπερασματική)
  • Γραπτή Εξέταση με Ερωτήσεις Εκτεταμένης Απάντησης (Συμπερασματική)
  • Εργαστηριακή Εργασία (Διαμορφωτική)
Βιβλιογραφία
Βιβλιογραφία μαθήματος (Εύδοξος)
1. Fischer-Lichte Erika, Ιστορία ευρωπαϊκού δράματος και θεάτρου, τ. 2: Από τον Ρομαντισμό μέχρι σήμερα, Πλέθρον, Αθήνα 2012. Κωδικός Βιβλίου στον Εύδοξο: 6452. 2. Μποζίζιο Πάολο, Ιστορία του Θεάτρου, μετ. Ελίνα Νταράκλιτσα, τ. Β΄, Αιγόκερως, Αθήνα 2007. 3. Γκαίτε, Φάουστ, μετ. Π. Μάρκαρης, Γαβριηλίδης Αθήνα 2005. Κωδικός Βιβλίου στον Εύδοξο: 4770 3. Πάολο Μποζίζιο, Ιστορία του θεάτρου, μετ. Ελίνα Νταρακλίτσα, τ. Β΄, Αιγόκερως, 2007.
Επιπρόσθετη βιβλιογραφία για μελέτη
ΕΠΙΛΟΓΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ Α. Ιστορίες Αλλαρντάυς Νίκολ, Παγκόσμια Ιστορία του Θεάτρου, μετ. Μαρία Οικονόμου, τ. Γ΄- Δ΄, Πνοή, Αθήνα χ.χ. Brockett Oscar, History of Theatre, Boston & London 1982. www.abacon.com/brockett/links.html: βιβλιογραφία που συμπληρώνεται συνεχώς. Μποζίζιο Πάολο, Ιστορία του Θεάτρου, μετ. Ελίνα Νταράκλιτσα, τ. Α΄- Γ΄, Αιγόκερως, Αθήνα 2006. Fischer-Lichte Erika, History of European drama and theatre, Routledge, London and New York 2002. Fischer-Lichte Erika, Ιστορία ευρωπαϊκού δράματος και θεάτρου, τ. 1: Από την αρχαιότητα στους γερμανούς κλασικούς, τ. 2: Από τον Ρομαντισμό μέχρι σήμερα, Πλέθρον, Αθήνα 2012. Χάρτνολ Φύλλις, Ιστορία του Θεάτρου, μετ. Ρούλα Πατεράκη, Υποδομή, Αθήνα 1980. Β. Εισαγωγές στην Ιστοριογραφία Thomas Postlewait, The Cambridge Introduction of Theatre Historiography, Cambridge University Press 2009. Balme B. Cristopher, The Cambridge Introduction to Theatre Studies, Cambridge 2008. Γ. Θεατρικά έργα (με τη σειρά που θα εξεταστούν) 1. Φρειδερίκος Σίλλερ (1759-1805), Έρωτας και Ραδιουργία [1784], μετ. Δ. Φ. Φραγκόπουλος, Δωδώνη, Αθήνα 1991. 2. Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε (1749-1832), Φάουστ Α΄ μέρος [1808], μετ. Π. Μάρκαρης, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2003. 3. Χάινριχ φον Κλάιστ (1777-1811), Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ [1811], μετ. Κ. Καρθαίος, Σχολή Μωραΐτη, Αθήνα 1974. 4. Πέρσυ Μπυς Σέλλευ (1792-1822), Οι Τσέντσι [1820], μετ. Κλ. Κύρου, Άγρα, Αθήνα 1993. 5. Αλέξανδρος Γκριμπογέντοφ (1795-1829), Συμφορά από το πολύ μυαλό [1822-1825], μετ. Μ. Αλεξανδρόπουλος, Δωδώνη, Αθήνα 1990. 6. Βίκτορ Ουγκό (1802-1885), Ερνάνης [1830], μετ. Ι. Πολέμης, Άγκυρα, Αθήνα 1994. 7. Αλέξανδρος Δουμάς (πατέρας) (1802-1870), Κην ή Αταξία και μεγαλοφυΐα [1836], μετ. Ι. Φραγκιουδάκη, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Αθήνα 1999. 8. Αδόλφος Ντενερύ (1811-1899), Αι δύο ορφαναί [1874], μετ. Δ. Π. Λάμπρος, Φέξη, Αθήνα 1903. 9. Αλέξανδρος Δουμάς (γιος) (1824-1895), Η κυρία με τας καμελίας [1852], τύποις Α. Κτενά και Π. Σούτσα, Αθήνα 1864. 10. Ευγένιος Σκρίμπ (1791-1861) – Έρνεστ Λεγκουβέ, Μονομαχία γυναικών [1851], μετ. Ιώ Μαρμαρινού, Δωδώνη, Αθήνα 1994. 11. Ιβάν Τουργκιένιεφ (1818-1883), Ένας μήνας στην εξοχή [1850], μετ. Α. Σολομός, Δωδώνη, Αθήνα 1993. 12. Εμίλ Ζολά (1840-1902), Τερέζα Ρακέν [1873], μετ. Κλ. Μητσοτάκη, Γαλλικό Ινστιτούτο, Αθήνα 1996. 13. Μάξιμ Γκόρκι (1868-1936), Στο βυθό [1902], μετ. Γ. Σεβαστίκογλου, Δωδώνη, Αθήνα 1977. 14. Ερρίκος Ίψεν (1828-1906), Οι βρυκόλακες [1881], μετ. Γ. Ν. Πολίτης, Δωδώνη, Αθήνα 1977. 15. Αύγουστος Στρίντμπεργκ (1849-1912), Ο πατέρας [1887], μετ. Α. Μαραγκός, Δωδώνη, Αθήνα 1987. 16. Άντον Τσέχωφ (1860-1904), Οι τρεις αδελφές [1901], μετ. Λ. Καλέργης, Δωδώνη, Αθήνα 1985. ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Αϊναλής Ζ. Δ. – Μ. Παπαντωνόπουλος, Ρομαντική αισθητική. Οι ποιητές των Λιμνών και η Σχολή της Ιένα, Κριτική, Αθήνα 2011. Αbrams H. M., Ο καθρέφτης και το φως. Ρομαντική θεωρία και κριτική παράδοση, μετ. Άρης Μπερλής, Κριτική, Αθήνα 2001. Beardsley C. Monroe, «Ο Ρομαντισμός», «Ο καλλιτέχνης και η κοινωνία», στον τόμο, Ιστορία των αισθητικών θεωριών, μετ. Δημοσθένης Κούρτοβικ – Παύλος Χριστοδουλίδης, Νεφέλη, Αθήνα 1989, σ. 233-270 και 271-303. Berlin Isaiah, Οι ρίζες του Ρομαντισμού, μετ. Γ. Παπαδημητρίου, Scripta, Αθήνα 2000. Brown David Blayney, Ρομαντισμός, μετ. Γ. Ευαγγέλου, Καστανιώτης 2004. Grant Damian, Ρεαλισμός, μετ. Ιουλιέττα Ράλλη, Καίτη Χατζηδήμου, Ερμής, Αθήνα 1988. James L. Smith, Μελόδραμα, μετ. Ιουλιέττα Ράλλη- Καίτη Χατζηδήμου, Ερμής, Αθήνα 1981. Hauser A., Κοινωνική ιστορία της τέχνης, Κάλβος, Αθήνα 1970. Lilian R. Furst-Peter N. Skrine, Νατουραλισμός, μετ. Λία Μεγάλου, Ερμής, Αθήνα 1990. Lilian Furst, Η προοπτική του Ρομαντισμού, μετ. Ψυχογιός, Αθήνα 2001. Lowy Michael - Robert Sayre, Εξέγερση και μελαγχολία. Ο Ρομαντισμός στους αντίποδες της νεοτερικότητας, μτφ. Δέσποινα Καββαδία, Εναλλακτικές Εκδόσεις/Δοκίμια, Αθήνα 1999. Μπρέχτ Μπ., Για το Ρεαλισμό, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1990. Pinol Jean-Luc, Ο κόσμος των πόλεων τον 19ο αιώνα, Πλέθρον, Αθήνα 2000. Πιπινιά Ιουλία, «Το Μελόδραμα στη Γαλλία, στη Βρετανία και στην Ελλάδα: Προβλήματα ορολογίας, κοινού και κριτικής», στον τόμο, Μελόδραμα. Ειδολογικοί και ιδεολογικοί μετασχηματισμοί, επιμ. Σάββας Πατσαλίδης – Αναστασία Νικολοπούλου, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2001, σ. 227-262. Πολυχρονάκης Δημήτρης, Όψεις της ρομαντικής ειρωνείας: Schiller - Schlegel - Hoffmann - Baudelaire, Ίνδικτος, Αθήνα 2007. Preisendanz Walfganh, Ρομαντισμός, Ρεαλισμός,Μοντερνισμός: Σκιαγράφηση μιας εξελικτικής πορείας, Καρδαμίτσας, Αθήνα 1990. Στ. Ροζάνης, Η ρομαντική εξέγερση, Ύψιλον, Αθήνα 1987. Στ. Ροζάνης, Ένας λανθάνων ρομαντισμός: φροϋδικές συλλήψεις και ρομαντικά προτάγματα, Μεταίχμιο, Αθήνα 2008. Σίλλερ-Γκαίτε, Αλληλογραφία, επιμ. Λένα Σακαλή, εισ.-μετ. Θανάσης Λάμπρου, Κριτική, Αθήνα 2001. Schiller Friedrich, Καλλίας ή περί κάλλους, μετ. Μόρφη Κοντοπούλου, Ελένη καραμούντζου, Μάγια Μπάρλου, Μαρία Παντιώρα, Μαρία Παπαδάκη, Θανάσης Παπαδόπουλος, Κική Συντελή, Πόλις, Αθήνα 2005. Schelling F. W. J., Η δραματική ποίηση – Τραγωδία και Κωμωδία, μετ. Θ. Λουπασάκη, Έρασμος, Αθήνα 1992. Taylor Charles, Πηγές του εαυτού. Η γένεση της νεωτερικής ταυτότητας, Ίνδικτος, Αθήνα 2007, σ. 595-734. Thompson Paul, Φωνές από το παρελθόν. Προφορική Ιστορία, Πλέθρον, Αθήνα 2002. Τηκ Λούντβιχ, Ο ξανθός Έκμπερτ. Το Ρούνενμπεργκ, μετ. Α. Ίσαρης, επίμετρο, Γ. Καλλιφατίδης, Σμίλη, Αθήνα 2006. Travers Martin, «Ρομαντισμός», «Ρεαλισμός και Νατουραλισμός», στον τόμο, Εισαγωγή στη νεότερη ευρωπαϊκή λογοτεχνία, από τον ρομαντισμό ως το μεταμοντέρνο, μετ. Ιωάννα Ναούμ - Μαρία Παπαηλιάδη, Βιβλιόραμα, Αθήνα 2005, σ. 39-105 και 107-182. Wellek Rene, Γερμανικός και αγγλικός ρομαντισμός: μια προσέγγιση, μτφ. Στέφανος Ροζάνης, Έρασμος, Αθήνα 1976.
Τελευταία Επικαιροποίηση
06-03-2017