ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΣΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ

Eιδίκευσης / Kατεύθυνσης

Με την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος, οι φοιτητές θα: • οξυνθεί η ευαισθησία του βλέμματος των ―διαφορετικών ειδικοτήτων― συντελεστών του εγχειρήματος της αποκατάστασης • γίνει κατανοητή η σχέση του συμβολικού φορτίου του ευρύτερου περιβάλλοντος των μνημείων, αλλά και του μνημείου αυτού καθαυτού, μέσω των αποχρώσεων στον βαθμό κορεσμού ή στην υφή/υλικότητα, ως στοιχείο της ταυτότητάς του • ασκηθούν στην κριτική αποτίμηση του χρωματισμού των μνημείων

Επιδίωξη του μαθήματος δεν είναι η παροχή γνωστικών αγαθών περί του χρώματος, άμεσα αξιοποιήσιμων σε ένα εγχείρημα αποκατάστασης, επανάχρησης-ανασχεδιασμού-επέκτασης, care, αλλά η όξυνση της ευαισθησίας του βλέμματος των ―διαφορετικών ειδικοτήτων― συντελεστών του εγχειρήματος, μέσω της συνάντησης του ενός με το βλέμμα του άλλου. Να γίνει κατανοητό ότι ―καίτοι οι θεμιτές επιλογές μπορεί να είναι πολλαπλές, ανάλογα με το βαθμό προσήλωσης στην ιστορικότητα και την αυθεντικότητα, το ενδιαφέρον για το συμβολικό φορτίο, το ευρύτερο περιβάλλον, τις γειτνιάσεις, τις επιθυμητές ατμόσφαιρες κ.ο.κ.― η κάθε διαφοροποίηση στην απόχρωση, στον βαθμό κορεσμού ή στην υφή/υλικότητα, έχει αντίκτυπο στην αναγνώριση της ταυτότητας του τόπου/μνημείου, σε βαθμό που μπορεί να αποβεί ειδοποιός. Οι συμμετέχουσες/ντες καλούνται να οργανώσουν κριτική παρουσίαση περιπτώσεων επέμβασης δικής τους επιλογής, εντοπίζοντας και σχολιάζοντας κάθε φορά τις συνιστώσες του ―κατά την κρίση τους― επιτυχούς χειρισμού ή της αστοχίας. Γιατί το «ευαίσθητο άτομο» του Kandinsky θα δυσκολευόταν να παρομοιάσει το ροζ ενός χρωματικού πεδίου του Marc Rothko με το ροζ ενός εσωρούχου, ακόμη και στην περίπτωση που διέθετε εσώρουχο με την ίδια απόχρωση, ένταση και φωτεινότητα. Γιατί ο μέσος πιστός ταυτίζει τις εικόνες των αγιογράφων της οδού Εγνατία με τις εικόνες του Αγίου Νικολάου του Ορφανού καίτοι ελάχιστα κοινά έχουν ως προς το κυρίαρχο μήκος κύματος του χρωματικού φάσματος, το βαθμό κορεσμού κτλ. Η συχνότητα, με την οποία οι μεγάλες μορφές της πειραματικής αισθητικής δεν αντιστάθηκαν όσο θα μπορούσαν στη γοητεία της ευθείας αναγωγής του συμπεράσματος από μια προσωπική εμπειρία σε αυταπόδεικτο αξίωμα, ενισχύει την υποψία ότι η κοσμογονική απόρριψη ―από το ηρωικό Bauhaus του Καντίνσκι και του Ίττεν, αλλά και τα λεγόμενα μοντέλα της αποδόμησης ή του Beuys― των βεβαιοτήτων του ακαδημαϊκού εκπαιδευτικού μοντέλου, δεν σήμαινε κατ΄ανάγκην και την αποφυγή της εγκατάστασης νέων βεβαιοτήτων ―ουσιαστικά νέων ακαδημαϊσμών. Έτσι, το εργαστήριο δέχεται μάλλον την αρχή του «δεν υπάρχουν κανόνες· ωστόσο, είναι αναγκαίο ―κάθε φορά― να εξάγονται συμπεράσματα». Συγκριτικός σχολιασμός παραδειγμάτων, μέσω των οποίων επιδιώκεται να διαφανούν κάποιες πτυχές της συνθετότητας του ζητήματος, καθώς και κάποιες συνδέσεις των διαφορετικών χειρισμών, με το πολιτισμικό συγκείμενο, την ιδιαίτερη στάση των συντελεστών του έργου στο θέμα της δεοντολογίας της διατήρησης εν γένει, και την προσέγγισή τους στο συγκεκριμένο έργο.

30-12-2023