Ηλεκτρονική Διάθεση Μαθήματος
Μαθησιακά Αποτελέσματα
Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος οι φοιτητέ/τριες θα μπορούν:
• Να κατανοούν βασικά ζητήματα που απασχολούν τη σύγχρονη επιστημολογική προσέγγιση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
• Να κατανοούν και να αξιολογούν κριτικά σχετικές βιβλιογραφικές πηγές.
• Να συνδέουν όψεις της δημοκρατικής θεωρίας με όψεις της δημοκρατικής πρακτικής.
Περιεχόμενο Μαθήματος
Το «πολιτικό» στη σκέψη του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα αναφέρεται στην ειδοποιό διαφορά ή τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της πολιτικής πράξης σε αντιδιαστολή τόσο προς άλλου τύπου πρακτικές και διαδικασίες -κοινωνικές, οικονομικές, θρησκευτικές κ.ο.κ.- όσο και προς την πολιτική ως καθημερινές λειτουργίες και διαδράσεις που κινούνται στα θεσμικά πλαίσια της καθεστηκυίας τάξης. Αναπόσπαστο στοιχείο του πολιτικού είναι η μελέτη της εκλογικής συμπεριφοράς των πολιτών στο πλαίσιο της σύγχρονης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να μελετηθεί από πολλές πλευρές, αλλά θα επικεντρωθούμε στην εν εξελίξει αντιπαράθεση εάν οι πολίτες είναι επιστημολογικά και λογικά επαρκείς για να συμμετέχουν στις εκλογές. Πρόκειται για μια σύγχρονη εκδοχή της αρχαιοελληνικής διαμάχης σχετικά με το εάν «οι πολλοί» είναι ικανοί να ασκούν πολιτική εξουσία. Βασιζόμενοι στην πρόσφατη αγγλόφωνη βιβλιογραφία θα επιχειρήσουμε να ανασυγκροτήσουμε και να αξιολογήσουμε τις βασικές θέσεις των εμπλεκομένων σε αυτή την διαμάχη.
Βιβλιογραφία μαθήματος (Εύδοξος)
Brennan, J. (2018). Εναντίον της δημοκρατίας : Η πολιτική μακριά από τον παραλογισμό. Μετ. Ν. Ρούσσος. Αθήνα: Παπαδόπουλος.
Brennan, J. & Landemore, H. (2022). Debating Democracy: Do We Need More or Less? Oxford: Oxford University Press.
Caplan, B. (2007). The Myth of the Rational Voter: Why Democracies Choose Bad Policies. Princeton University Press.
Chambers, S. (2024). Contemporary Democratic Theory. Cambridge: Polity.
Christiano, T. (2015). “Voter Ignorance is Not Necessarily a Problem.” Critical Review 27: 253-269.
Downs, A. (1990). Οικονομική θεωρία της δημοκρατίας. Μετ. Θ. Αθανασίου & Ν. Σταματάκη. Αθήνα: Παπαζήσης.
Gastil, J. & Knobloch, K. R. (2020). Hope for Democracy: How Citizens Can Bring Reason Back in Democracy. Oxford: Oxford University Press.
Hamlin, A. & Jennings, C. (2011). “Expressive Political Behaviour: Foundations, Scope and Implications.” British Journal of Political Science 41: 645-670.
Mercier, Η. & Claidière, Ν. (2022). «Does Discussion Make Crowds any Wiser? » Cognition 222: 1-7.
Παιονίδης, Φ. (2018). Η δημοκρατία ως λαϊκή κυριαρχία. Μετ. Α. Φριλίγγος. Αθήνα: Gutenberg.
Παιονίδης, Φ. (2018). «Η εγγενής επισφάλεια των πολιτικών αποφάσεων συνιστά πρόβλημα για τις σύγχρονες δημοκρατίες;» στο Κοινωνική και πολιτική εκπροσώπηση: Προκλήσεις και προοπτικές στη δημοκρατία του 21ου αιώνα.
Επιμέλεια Μ. Αγγελίδης & Μ. Σπουρδαλάκης, σσ. 181-196. Αθήνα: Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.
Παιονίδης, Φ. (2022). «Τα διαβουλευτικά μικροκοινά ως μηχανισμός δημοκρατικής αναβάθμισης.» Athens Review of Books τ. 143. https://athensreviewofbooks.com/arxeio/teyxos143/5181-ta-diavouleftika-mikrokoina-os-mixanismos-dimokratikis-anavathmisis
Somin, I. (2013). Democracy and Political Ignorance: Why Smaller Government is Smarter. Stanford: Stanford University Press.